طلب كردي اي دوست ديوانه را        گشـــودي به رويـــم در خـــانه را

چه شد تا به فكر مـن افتاده اي       صــلا دادي اي شمـــع پــروانه را

سپاس اي بلندآسمانگر سپاس       نمـــودي گلستــان تــو ويــرانه را

سبكبـال همچون كبـوتر ز شوق       كه بــرچينـد از خــاك ها دانــه را

نيــــاز دل خويــشتــــن يــافتــم        چــو بشنيـــدم آواي مستـــانه را

                                      ***

محمّد (ص) نواي دل عالم است       حريمــش معطـــر كنــد خــانه را

رسولي كه جان جهان بود وهست    بنــا كـــرده ديــــن فـقيـــــرانه را

بــنــازم بــه ايــن عــزّت جـاودان        كــه در هم فــروريخت بتخـانه را

مدينـــه مقــام شه عـالم است       كه پس مي زنددست شاهانه را

چو چشمم به آن گنبد سبزخورد       گرفتـــم در آغــوش جـــانــانـه را

همه زرق و برق است اينجا ولي      اثــر نــيســت بر جاي حنّـــانه را

نشــد تا ببـــوسم مــزار حبيــب       به سر تكيه دادم ز غم شـانـه را

                                                              ادامه شعر