حیــرت شیفتگـــان هـــر دل دیـــوانه بسوخت

     از غم سـوختگان قـــامت پــــروانه بـسوخت

جـــلـوه ی مـــهر رخ شـــاه شهیــدان خـــدا

     مـــردم چشم همــه عاقل و دیوانه بسوخت

حــالت مهــــر و وفـــایش به جهـــان آتش زد

     مگـــر از شعله آن بــود که کاشانه بسوخت

دردهایی ست نهان در دل ازاین قصّه که رفت

     ساقـــی آن بــاده بیاور،که دلیـرانه بسوخت

هـــر گلی از عطــش تشنگی افسرده شـــود

     روز بیـــداد خدایـــا ، گــل و گلخانه بسوخت

ای فـــرات آب روانــت ز چــه خشکیـــد بگــــو

     بـــه گمـــانم که دلـت زار و غریبانه بسوخت

یـــاد از آن روز که در خیمه گه عشق و صفـــا

     آتش افتاد و می و ساقی و پیمانه بسوخت

تـــا قیـــامت اثر خون تــو پیداست حسین(ع)

                                     شعله ی عشق تو هر سینه ی ویرانه بسوخت